تهدید تازه ترامپ به حمله به زیرساختهای غیرنظامی ایران، نگرانی کردهای ایرانیِ نشویل را تشدید کرد
تهدید تازه دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، برای حمله به زیرساختهای غیرنظامی ایران موجی از دلهره در میان ایرانیان ساکن نشویل، بهویژه کردهای ایرانی، برانگیخته است. ترامپ ساعاتی پیش از مهلت ساعت ۸ شب به وقت شرق آمریکا در روز سهشنبه برای «رسیدن به توافق» هشدار داد که در غیر این صورت «حملات گسترده» نیروگاهها و پلهای ایران را هدف خواهد گرفت و در شبکههای اجتماعی نوشت: «یک تمدن کامل امشب خواهد مرد و هرگز بازنخواهد گشت.
نمیخواهم این اتفاق بیفتد، اما احتمالاً میافتد.» ابراهیم شادمان (Abraham Shadman) که چند ماه پیش از ایران خارج شده و به آمریکا آمده است، میگوید با قطع اینترنت در ایران هنوز نتوانسته با خانوادهاش بهطور مستقیم تماس بگیرد و تنها از طریق کسانی که از ایران گریخته و به یک کشور همسایه رفتهاند، از وضعیت باخبر میشود.
به گفته او، گزارشها از وخیمتر شدن وضعیت اقتصادی بهدلیل گرانی کالاها حکایت دارد و بیم آن میرود که حمله احتمالی به نیروگاهها حتی دسترسی خانوادههایشان به آب سالم را دشوارتر کند.
او که اکنون در نشویل، شهری که بهگفته او بزرگترین جمعیت مهاجر کرد در آمریکا را در خود جای داده، زندگی میکند، میگوید: «ما از خانوادهمان دوریم و علاوه بر آن نگران جان آنها و سرزمینمان هستیم.» شادمان، مانند بسیاری از کردهای ایرانی، از خبر درگذشت علی خامنهای، رهبر ایران، استقبال کرده و امیدوار بود این رویداد به تغییر رژیم در آینده نزدیک بینجامد.
اما به گفته او «جنگ فرسایشی شده و حالا اپوزیسیون ضعیف است» و «احساس میکنیم برای بعد از این هیچ برنامهای وجود ندارد.» حسن نازی (Hassan Nazi) که مدتهاست در نشویل زندگی میکند، نگرانی مشابهی دارد. او در سال ۱۹۹۲ از منطقه کردنشین ایران گریخت و بهدلیل شرایط حاکم نتوانسته به خانه بازگردد.
نازی از سال ۱۹۹۶ در نشویل ساکن است و میگوید از آن زمان حدود ۱۰۰ خانواده کردِ ایرانی به این منطقه آمدهاند. به گفته او رویکرد هر خانواده متفاوت است، اما برای خودش «جنگ نگرانکننده است». او میگوید «نگران کشته شدن هرروزه مردم» است و به گزارشهایی در اوایل روز ۷ آوریل درباره یک حمله پهپادی ادعایی به منطقه کردنشین ایران و عراق اشاره میکند که طبق این گزارشها به کشته شدن غیرنظامیان انجامیده است.
در مقابل، مصطفی رهنمن (Mostafa Rahnman)، یک کردِ آمریکاییِ زاده ایران، میگوید گزارشهایی که از خانوادهاش در ایران دریافت میکند عمدتاً مثبت است، جز گرانی کالاها و فشار اقتصادی.
رهنمن، استاد دانشگاه تنسی تک، با این جمله که «وقتی یک نظام از اساس خراب باشد، همیشه خراب میماند» سطح نگرانیاش درباره کردهای ایران را همانند نگرانی برای کردهای سراسر منطقه توصیف میکند و میگوید در مجموع از تلاشها برای برچیدن رژیم ایران و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی حمایت میکند، حتی اگر هزینه آن بیشتر شود.
به گفته او: «همه چیز بد است و دارد بدتر میشود.» برای برخی از ایرانی-آمریکاییهایی که هرگز فرصت سفر به سرزمین مادری را نداشتهاند، احتمال تخریب گسترده نگرانکننده است. رومی محمد میگوید «ایران مسئلهای پیچیده است». او که در کالیفرنیا بزرگ شده و مادری ایرانی دارد، میافزاید از کودکی درباره تاریخ خود آموزش دیده و یادآور میشود که بسیاری از همکلاسیهایش ایران را نخستینبار از خلال رمان مصور «پرسپولیس» شناخته بودند.
با نزدیک شدن به مهلت تعیینشده و تداوم جنگ، جامعه ایرانیِ نشویل میان امید و بیم در نوسان است: برخی چشمانتظار تغییرند و برخی دیگر نگران پیامدهای انسانی هرگونه تشدید درگیری، بهویژه اگر زیرساختهای غیرنظامی هدف قرار گیرد.