بنبست در هرمز؛ سخنگوی پیشین سنتکام: ایران و آمریکا زمان را به سود خود میبینند

با گذشت هفتهها از اعلام رسمی محاصره دریایی علیه ایران در ۲۴ فروردین توسط دونالد ترامپ، تنگه هرمز به صحنه بنبستی کشدار بدل شده است؛ بنبستی که به گفته جو بوچینو، سرهنگ بازنشسته ارتش آمریکا و مدیر پیشین ارتباطات سنتکام، تهران و واشنگتن هر دو باور دارند در آن زمان به نفعشان عمل میکند.

او رویارویی کنونی را «زورآزمایی فرسایشی» میخواند و میگوید دولت ترامپ تحت فشار زمان نیست و ایران نیز چنین میاندیشد. بهدنبال اعلام محاصره، سنتکام پیدرپی هشدار داده هیچ شناوری «مرتبط با ایران» حق ورود یا خروج از تنگه را ندارد. بوچینو میگوید رفتوآمد در تنگه کاهش یافته و حرکت کشتیها محدود شده است.

در کنار گزارشهایی درباره عبور مشروط برخی شناورها و درخواست تسویه با پول ایران، او این روند را نشانهای از تلاش تهران برای حفظ دست بالا در گذرگاه حیاتی هرمز تفسیر میکند؛ تلاشی که به گفته او با فشارهای اقتصادی و روانی همراه است. بوچینو همچنین به ادعای وجود مین در تنگه اشاره میکند و میگوید معلوم نیست این مینها اکنون کجا هستند، از چه نوعیاند یا اصلاً هنوز وجود دارند.

او با تاکید بر اهمیت راهبردی هرمز میگوید این درگیری که به تعبیر او اواخر فوریه، برابر با ۷ اسفند ۱۴۰۴، آغاز شد، آن زمان با تنگهای باز شروع شد اما اکنون «عملاً بسته» است؛ تغییری که در سطح جهانی معنا دارد. به گفته بوچینو، تهران میداند این وضعیت بازار نفت، تجارت جهانی و امنیت انرژی را تحت فشار میگذارد.

در مقابل، آمریکا «قدرت دریایی قابلتوجهی» را به میدان آورده است؛ از جمله سه ناوگروه رزمی هواپیمابر که به گفته او برای نخستین بار از سال ۲۰۰۳ همزمان در منطقه حضور دارند. نتیجه، به تعبیر او، صفآراییای است که هر طرف منتظر عقبنشینی طرف مقابل مانده است. بوچینو میگوید از نگاه تهران، عوامل سیاست داخلی آمریکا—از قیمت بنزین در آمریکا و اروپا تا نتایج نظرسنجیها و این واقعیت که پنج ماه تا انتخابات میاندورهای باقی مانده—در محاسبات نقش دارد.

در مقابل، به گفته او رئیسجمهور ترامپ نشانهای از عجله نشان نمیدهد و بر این باور است که فرصت دارد به توان هستهای ایران «ضربه نهایی» وارد کند؛ موضوعی که همواره برای او اهمیت داشته است.

در سطح عملیاتی، بوچینو تهدیدهای «کمهزینه» را چالش اصلی در تنگه میداند: از مینهای شناوری شبیه نمونههای جنگ جهانی اول که رها در سطح آب با زبالهها و ادوات صیادی درهم میآمیزند و محل دقیقشان مشخص نیست، تا تیمهای کوچک ساحلی که پهپادهای چند هزار دلاری را بسیار نزدیک سطح آب به پرواز درمیآورند؛ پرندههایی که دیر روی رادار مینشینند و هنگام شناسایی، اغلب به هدف نزدیک شدهاند.

او میگوید با وجود تجهیزات پیشرفته، این تهدیدها جدی باقی ماندهاند و فرماندهان بر حفاظت از نیروها تمرکز دارند. به باور او، گام بعدی نه در یک اقدام قاطع، که در ادامه همین فرسایش و سنجش صبر دو طرف رقم خواهد خورد.