با وجود خبر آتشبس در ایران، جدل بودجهای واشنگتن بر سر «سلاح یا درمان» شعلهور است
حتی اگر در ایران آتشبس اعلام شده باشد، جدل در واشنگتن بر سر انتخاب میان «سلاح» و «کره و درمان» فروکش نکرده است. مفهوم قدیمی «سلاح و کره» که از سال 1948 در اقتصاد به کار میرود، دوباره به متن سیاست بازگشته: هر دلار برای جنگ، دلاری کمتر برای رفاه عمومی.
اوایل این ماه، دونالد ترامپ، رئیسجمهور، بودجهای پیشنهادی منتشر کرد که منابع وزارت دفاع را بهطور چشمگیری گسترش میدهد و در عوض 5 میلیارد دلار از بودجه مؤسسه ملی سلامت و سایر مصارف داخلی میکاهد. او در رویدادی در کاخ سفید نیز گفت آمریکا توان پرداخت Medicaid، Medicare و مراقبت روزانه کودک را ندارد، «چون در حال جنگ هستیم».
در چنین شرایطی، حتی با فراخوان آتشبس دو هفتهای، توازن میان جنگ و رفاه در عمل به چالش کشیده شده است. به برآورد دفتر بودجه کنگره (CBO)، دولت آمریکا حدود 1 میلیارد دلار در روز برای درگیری در ایران هزینه کرده است. شاخصهای S&P 500 و نزدک در ماه مارس نزدیک به 10% افت داشتند و داوجونز نیز فاصله زیادی نداشت.
قیمتهای انرژی هم جهش کردهاند و هزینههای جنگ بر بدهی ملی افزوده میشود؛ بدهیای که گفته میشود به حدود 40 تریلیون دلار نزدیک است. هرچند پس از خبر آتشبس، قیمت نفت کاهش یافت و بازار سهام این هفته رشد کرد، اما بهگفته این تحلیل، ممکن است این آرامش موقتی باشد. بنا به «داشبورد بدهی» دیوید شوئیکرت، نماینده جمهوریخواه از آریزونا، دولت در 12 ماه گذشته 253 میلیارد دلار بهره بدهی پرداخته که بهطور متوسط ماهانه حدود 21 میلیارد دلار است.
CBO نیز پیشبینی میکند سهم خالص بهره از کل مخارج دولت از 13.95% در سال مالی 2026 به 14.94% در سال مالی 2028 افزایش یابد؛ هرچه سهم بهره بالاتر رود، منابع کمتری برای اولویتهایی مانند زیرساخت، آموزش و بهداشت باقی میماند. در چنین فضایی، جمهوریخواهان اواخر مارس طرحی ارائه کردند که کاهش حداکثر 200 میلیارد دلار از هزینههای سلامت را برای پشتیبانی از تلاشهای جنگی و اجرای قوانین مهاجرت پیشنهاد میکند.
نویسنده این تحلیل میگوید هرچند بحث درباره ناکارآمدیها، اصلاح مشوقها و کنترل هزینههای نظام سلامت آمریکا ضروری است، اما استفاده از تیغ کاهش هزینههای سلامت برای جبران مخارج جنگ، به اصلاحات سنجیده منجر نمیشود و تنها به آسیب انسانی بیشتر دامن میزند. بهظاهر چنین کاهشی نشانه عملگرایی مالی است، اما به گفته این نوشته، اگر اجرا شود بر انبوه کاهشهای قبلی سوار خواهد شد.
در یکی از دورههای کمثمر و کمطرفدار کنگره در سالهای اخیر، قانونگذاران در مجموع حدود 1 تریلیون دلار از هزینههای سلامت کاستند و همزمان اجازه دادند یارانههای قانون مراقبت مقرونبهصرفه (ACA) منقضی شود؛ اقدامی که به از دست رفتن پوشش برای بیش از یک میلیون نفر انجامید.
این کاهشها به بودجههای سلامت ایالتی فشار آورده و به گفته این تحلیل، بیش از 400 بیمارستان را در معرض خطر تعطیلی قرار داده است. به باور نویسنده، کاهشهای جدید درد بیشتری ایجاد خواهد کرد.
چند گزینه سیاستی در دستور کار قرار گرفته است: همترازی پرداختها میان بخشهای سرپایی بیمارستانی و مطبهای پزشکان که سالها راهی برای مهار هزینهها معرفی شده، رسیدگی به «آپکدینگ» در Medicare Advantage برای مهار هزینههای اضافی، و محدودیتهای تازه در Medicaid از جمله محدود کردن امکان پوشش جمعیتهای فاقد مدارک در سطح ایالتی.
به روایت این تحلیل، این گزینهها شاید ارزش بررسی داشته باشند، اما نه بهعنوان ابزاری سریع و خشن برای پر کردن خلأ بودجه جنگ؛ چراکه پیامدهای پسینیِ آنها قابل پیشبینی است: کاهش پوشش، افت درآمد بیمارستانها و درمانگاهها، و محدود شدن دسترسی. ارائهدهندگان ایمنیبخش، بهویژه بیمارستانها و درمانگاههای روستایی، پیشاپیش با حاشیه سود اندکی فعالیت میکنند؛ فشار مالی بیشتر میتواند برخی را به تعطیلی وادارد.
این کشمکش بودجهای در حالی ادامه دارد که هر نوسان در هزینههای جنگ و بهره بدهی میتواند فضای مالی لازم برای بهداشت و سایر اولویتهای داخلی را کوچکتر کند؛ حتی اگر آتشبس در ایران بازارها را برای مدتی کوتاه آرام کرده باشد.