بررسی دلایل قطع ارتباطات در ایران و واکنشها به روایتهای متفاوت
در روزهای اخیر، بحثهای گستردهای درباره موضع مردم ایران نسبت به جنگ احتمالی و نقش حکومت در مدیریت روایتهای داخلی و خارجی مطرح شده است. برخی تحلیلگران معتقدند که اگر اکثریت مردم ایران مخالف جنگ با دخالت آمریکا و اسرائیل هستند و خواهان پایان نظام جمهوری اسلامی، چرا حکومت از فرصت تبلیغاتی برای مشروعیتبخشی به خود استفاده نمیکند و با قطع اینترنت و محدود کردن راههای ارتباطی، اجازه نمیدهد صدای مردم به گوش جهانیان برسد؟
این پرسش مطرح میشود که اگر مردم جنگ را فرصتی برای تغییر سرنوشت خود نمیدانند، چرا حکومت روایتگری را به گروههای خاصی واگذار کرده که وابستگیهای مشخصی دارند؟ منتقدان میگویند این گروهها در خارج از کشور، مردم را به نادانی و حتی ضدیت با وطن متهم میکنند و ادعا دارند که مردم از عواقب جنگ بیخبرند.
اما آیا واقعاً این ادعاها پایهای دارند؟ بسیاری از مردم ایران تجربه هشت سال جنگ با عراق را پشت سر گذاشتهاند و در چهار دهه گذشته همواره با نظام جمهوری اسلامی در تضاد بودهاند. برخی از مخالفان حکومت معتقدند که مردم ایران مفهوم میهندوستی را به خوبی درک میکنند و جوانان آگاه امروزی، که بیشترین سواد رسانهای را دارند، به خوبی از عواقب جنگ آگاهند.
آنها تأکید دارند که مردم ایران هیچ نقشی در شروع یا ادامه جنگ نداشتهاند و برنامههای هستهای و موشکی حکومت عامل اصلی تنشها بوده است. این گروهها همچنین به سرکوبهای گسترده حکومت در سالهای گذشته اشاره میکنند؛ از جمله کشتار معترضان در تابستان ۶۷، جنبشهای ۷۸، ۸۸، ۹۶، ۹۸، ۱۴۰۱ و حوادث اخیر که طی دو روز دهها هزار نفر کشته یا بازداشت شدند.
مردم ایران در دهههای گذشته بارها با روشهای مسالمتآمیز برای بهبود اوضاع تلاش کردهاند؛ از اصلاحطلبان تا اصولگرایان، اما بسیاری معتقدند که همه این جریانها تنها به دنبال حفظ قدرت و غارت منابع کشور بودهاند. حال برخی میپرسند که آیا ضعف ساختار سرکوب حکومت میتواند فرصتی برای تغییر سرنوشت مردم باشد؟
این پرسش همچنان در میان تحلیلگران و فعالان سیاسی مطرح است.